Με διάθεση δοξολογική, θα λέγαμε ευχαριστιακή, η Ανθή Λεούση στέκεται παρατηρητής της αλήθειας που βρίσκεται «πίσω από τα πράγματα» και τα αποτυπώνει ποιητικά με έναν λόγο κατεξοχήν αφαιρετικό, λιτό, στα όρια του απολύτως αναγκαίου.