Παρακολουθώντας το γοητευτικό και συνάμα αποτρόπαιο ταξίδι του φαλαινοθηρικού «Πίκουοντ» και των ηρώων του, ο συγγραφέας επιχειρεί μια καλειδοσκοπική ανασύνθεση της πνευματικής ιστορίας της νεώτερης Δύσης η οποία, παραδόξως, προχωρά με τον ρυθμό αποσύνθεσης του θεμελιώδους φιλοσοφικού της προγράμματος. Aν το πρόγραμμα αυτό συνίστατο σε μια «μεταφυσική του υποκειμένου», το τέλος της ιστορίας του μπορεί να θεωρηθεί η σημερινή αποσάθρωση της υποκειμενικότητας σε ένα πλήθος λειτουργιών και ρόλων, α-νόητων πέρα από την απρόσωπη εκδίπλωσή τους.